‘Maar het hele gedoe daaromheen…’ Wat vooral veel impact op depopulaire zanger heeft, zijn de doodsbedreigingen aan zijn adres, waarvoor hij zijn geboortestad Nijmegen tijdelijk moest ontvluchten.
Zo bekent hij in een interview met het Vlaamse magazine Primo.
Na je release Zwart Wit in 1984 moest je je geboortestad Nijmegen ontvluchten wegens bedreigingen, en ben je naar het Belgische Gent verhuisd…
‘Ik schreef het liedje nadat een vijftienjarige Antilliaanse jongen werd vermoord door een rechtse skinhead. Vanuit de gevangenis gaf hij zijn vrienden de opdracht om mij iets aan te doen. Ik werd dus zwaar beveiligd: ik persoonlijk, als ik ging optreden, maar ook mijn huis. Want als je naar mijn agenda keek, wist je wanneer ik op pad was en wanneer mijn vriendin gewoon alleen thuis was. Stelletje lafbekken.’
Dat moet een nare periode zijn geweest…
‘Telkens als ik een kaal iemand zag in de jaren 80 kreeg ik het even benauwd. Ik wilde gewoon mooie dingen maken. Al het andere gedoe had ik niet verwacht, en al zeker geen doodsbedreigingen. Maar goed, het is voorbij.’
Je vertrok destijds dus naar Gent.
‘Gent was – en is nog altijd – één van mijn favoriete Belgische steden. Het was een soort vrijhaven voor me. Niemand kende mij daar. Ik heb er mooie tijden beleefd. Ik heb overal een beetje gewoond. In Londen, want ik ben getrouwd geweest met een Britse vrouw (tv-presentatrice Amanda Redington - red.) en ik heb ook tien jaar een huis gehad in Frankrijk, in de Morvan. Een zus van me is getrouwd met een Fransman – ze woont in de Haute Provence – en de Franse cultuur heeft altijd een grote invloed op me gehad. Maar de taal was een struikelblok. Ik heb écht mijn best gedaan, maar ik slaagde er niet in om er te integreren. Als je de taal niet spreekt, word je door de Fransen niet geaccepteerd.’
Dat heb je aan den lijve ondervonden?
‘Helaas wel. Parijs is daar de uitzondering op. Fantastische stad. Maar goed, Gent was dus een poging om ergens anders een leven op te bouwen – en het had kunnen lukken want ik vond er de rust en de anonimiteit die ik zo nodig had – maar een mens keert uiteindelijk altijd terug naar huis. Je kunt er gewoon niet omheen.’
Tekst: TOM BOTTE/PRIMO
Lees het hele verhaal in Story. Editie 16 ligt nu in de winkel of lees het hele artikel via Lezerij.nl.
